Blog

Blog?

Sat, 1 Jan 2011 15:21:10 +0100

Tja, hoe zit dat met mijn blog? Niks meer te vertellen sinds ik instructeur geworden ben? OK, ik heb minder tijd... Maar eigenlijk hou ik de vorderingen van mijn paarden het laatste jaar juist beter bij dan ooit tevoren, namelijk op Parelli Connect! Ik kan deze site niet genoeg aanraden, het is zo’n goeie manier om te blijven vooruitgaan en in contact te komen of te blijven met andere natural horsemanship studenten. Ik zie je daar!
Meer uitleg op de Hoe pagina indien nodig...

Vuurwerk!

Fri, 1 Jan 2010 00:37:56 +0100

Oudejaarsavond. Zoals gewoonlijk blijven we om middernacht thuis om de paarden te helpen het vuurwerk te doorstaan. Vier jaar geleden was ik er niet bij, en is Lolita zodanig panisch geweest dat het veulen in haar buik gestorven is...
Nu zijn zij en ik dat verdriet al lang te boven mede dankzij veulen Huppel die intussen is uitgegroeid tot een knappe jongedame, tweeënhalf jaar, een grote zwarte knappe warmbloedmerrie.
Lolita, haar dochter Huppel en mijn oude getrouwe Cesar trotseren het vuurwerk nu elk jaar beter en beter, maar stressvrij zijn we nog niet. Dit jaar begon met de eerste knallen ook weer het rondrennen en veel mesten, maar al snel was het af en toe een drafje afgewisseld met op een kluitje stilstaan en kijken. Aandacht voor mij was er slechts matig. Maar dat veranderde toen ik de carrot stick en een paar wortels meebracht! Love, language en leadership... Love, door er te zijn, zelf kalm en betrouwbaar te zijn en niks te eisen. Language: een goede communicatie hebben we natuurlijk al eerder opgebouwd met de Seven (categories of) Games van Parelli. Leadership: ik gaf ze iets te doen, waar ze hun aandacht bij moesten houden en dus was er ineens geen tijd meer over om nog op het vuurwerk te letten. En zo hebben ze alledrie om beurt een paar simpele dingetjes gedaan, die dingen waar ze al goed in waren.
Om mijn nieuwjaarsnacht helemaal goed te maken hebben ze dan nog alledrie een compliment (buiging op één voorknie) gemaakt, en Lolita heeft zelfs haar buiging op twee knietjes gedaan... en dat alles om twintig na twaalf, als het vuurwerk nog bezig was. Op naar volgend jaar!

Parelli-instructeur...

Fri, 13 Nov 2009 20:46:58 +0100

Ja, er is veel veranderd nu ik echt als instructeur gestart ben. Ineens leer ik een heleboel nieuwe mensen en paarden kennen, en het is erg leuk om in alle hoekjes van Vlaanderen mensen te vinden die de relatie met hun paard willen verbeteren. Sommigen zie ik maar één keer, met anderen mail ik enkel, nog anderen zie ik een paar keer intensief of blijf ik volgen, en het leukste vind ik het als ik dan zie of achteraf hoor hoe mens en paard veranderen. Ik herinner me ook weer levendig hoe ik zelf was in het begin, hoe moeilijk het allemaal kan zijn in het begin, hoe je soms problemen ontdekt waarvan je niet eens wist dat je ze had... Ik heb dus veel bewondering voor de studenten die doorheen die eerste soms saaie en ingewikkelde beginnersoefeningen komen om stilaan lol te gaan hebben met hun paard! Ik vind het ook erg leuk om nadien nog te horen hoe het verder gaat, en ik ben al vele keren aangenaam verrast als ik na een hele tijd geen contact te hebben nog eens terug kom en ik de vooruitgang duidelijk zie!

Parelli-instructeur!

Sat, 26 Sep 2009 17:46:56 +0200

Een week zijn we er geweest, in de ijle lucht van de Rocky Mountains te Pagosa Springs, Colorado. Iedere ochtend vanaf 7u30 waren we op 'Pat's barn' waar we konden meekijken naar Pat en z'n langetermijnstudenten. Het wordt daar echt als een 'performance barn' gerund, iedere ochtend worden alle paarden gegroomd en getraind, er wordt ook voorbereid voor wedstrijden. Momenteel is Pat bv. terug in het cutting gestart, en dat met z'n twintig jaar oude merrie die er nog steeds zeven uitziet! De verschillen met een traditionele sportstal zijn natuurlijk groot. De paarden gaan in groep op de wei, nergens hoor je roepen, alles in rust, ook met de hengsten. Je ziet ook niet vaak mensen dressuur rijden in dezelfde piste waar tegelijk ook een jong paard met voor het eerst een zadel op losloopt (van op z'n eigen paard bestuurd door Pat) en waar toevallig ook een stiertje passeert. Erg leuk om te zien ook hoe Pat van op afstand z'n honden dirigeert om de koeien van de berg te brengen terwijl hij tegelijk een paard traint en z'n studenten aanwijzingen geeft. Veel van de 'training' voor de paarden bestond ook uit lekker een eind gaan rijden in het National Park vlakbij.
De rest van de dag kregen we dan in groep les van Pat, en echt waar, ik ben volledig onder de indruk van hoe echt en gemeend het allemaal is. Wij zien dat commerciele, maar hij wil gewoon echt de wereld voor paarden veranderen. Het was op en top openheid, we zijn overal geweest (ook bij Pat en Linda thuis), niks verborgen, echt heel aangenaam.
Waar ik ook weer onder de indruk van was is hoe de mensen daar gemotiveerd worden zichzelf te overstijgen. Lauren Barwick, vanaf het middel verlamd, die daar zowat de hele barn runt en tegelijk ook goed rijdt op Sailing Smart (één van Pat's hengsten), en hem daarna ook gewoon zelf naar de wei brengt. Pat's zoon, ook met fysieke en mentale beperkingen opgezadeld, die op paardjes die hij zelf getraind heeft, zonder hoofdstel, met enkel touwtje om de hals en barebackpad koeien gaat cutten, ik zou het niet eens kunnen. Super positieve sfeer dus, niet alleen in de omgang met de paarden!

Parellicursus: drie weken in Stoneleigh Park

Sat, 15 Aug 2009 15:32:47 +0200

Eerste indrukken: vooral nat, en modderig!!
Helemaal anders dan in Colorado dus. Eerst zeggen wat er wel op lijkt: de grote playground met allerlei obstacles, daar lopen we met dertig cursisten echt niet in mekaars weg. Nu met de nattigheid zijn we uitgeweken naar de grote buitenpiste van Stoneleigh Park, met 'all weather' bodem, en zelfs daar is het goed te doen om allemaal aan de 22 of 45f line bezig te zijn mits een beetje coordinatie. De instructeurs zijn natuurlijk ook Parelli-instructeurs, en Carmen Smith ken ik zelfs nog van de faculty in Colorado vorig jaar, en Michael Grohman was vroeger daar ook bij de faculty. Maar ondanks de kleinere groep (27 geloof ik) hebben we meer instructeurs: bij laatste telling zeven! Ook enkele één ster instructeurs, maar ook een paar zeer ervaren, zoals Jackie Chant uit Nieuw Zeeland, die is al meer dan tien jaar drie ster instructeur en is echt wel goed. Gigi, de italiaanse instructeur is ook erg goed, en vrolijk, en voorzien van onvoorstelbaar grappig accent natuurlijk. Daarmee hebben we alle mannen zowat gehad, want bij de cursisten is er deze eerste week... één. Freddy, een Vlaming die al dertig jaar in Spanje woont.De groep is verder ook wel internationaal, Spanje, Italie, Denemarken, Schotland (hoort vast bij de UK, maar verdient aparte vermelding, gezien ze hier zijn met een reusachtige camion en tent met schotse vlag), Ierland, en meer dan de helft uit de UK.
Er is een office, en een classroom, dat is ook al een punt van gelijkenis, en de manier van lesgeven komt ook bekend voor. Tenminste voor de theorie, want de praktijk is veel meer hands on. Waar het vorig jaar volledig eender leek of je zelf al dan niet iets deed met je paard, en ik op zes weken misschien zes keer feedback van een instructeur kreeg over wat ik met Zap deed, ben ik nu al aan zes keer op drie dagen. Het is veel meer gestructureerd, meer zoals een 'gewone' parellicursus. Dus met de hele groep tegelijk met de paarden aan een welbepaalde oefening werken, al dan niet in kleinere groepjes.
Grote verschillen: het land natuurlijk. Onvoorstelbaar gevarieerd weer, vier seizoenen op één dag. Je hoort overal engels ipv. amerikaans. Er is hier zelfs geen enkele amerikaan bij, zelfs niet bij de instructeurs.
En we hebben ons eigen paard mee! Wat dus wil zeggen dat ik en Lolita voor de eerste keer langer dan vier uur met de trailer gereden hebben. Gelukkig waren we niet alleen, Eleonor hield mij gezelschap (en riep op gezette tijden 'links rijden') en haar Phaedo stond Lolita te verleiden in de trailer (konden wij perfect op camera volgen). Op de ferry mochten we tijdens de oversteek ook met een purser naar beneden op het autodek de paarden nog eens checken, en het is ongelooflijk eigenlijk hoe dat kennelijk allemaal geen probleem was voor die beestjes. Uiteindelijk heeft de hele trip twaalf uur geduurd (grote file voorbij Dover). We hebben de paarden er niet uitgehaald, wel even gepauzeerd met stilstaande auto, water aangeboden (moesten ze niet), en hooinet weer gevuld en wortels gegeven. Het was een enorme geruststelling ze op de camera te kunnen bekijken, ze hebben meestal of hooi gegeten, of ze stonden samen te dutten. Bij aankomst kwamen ze eruit net zoals ze eruit zou komen na tien minuten naar de manege, en ze gingen meteen gras eten.
De paarden worden hier ook helemaal anders gehouden op de parellicursus. Het voerbeleid is stukken beter: volop hooi (wat ik kan weken) ipv. de grasbrok in amerika. Maar ipv. pens... stallen. Echte stallen, en klein zelfs, met houtsnippers. Gelukkig dat we ze er vaak uithalen, twee keer per dag les, en grazen aan de hand zo vaak je wil.
Deze cursusweek gaat over on line (grondwerk aan de lijn dus), officieel heet die 'advancing your communication', en het niveau is level 3-4. Dat is echt wel super, zoveel goeie studenten samen, en is ook anders dan vorig jaar, waar het iedereen samen was, en je al een uitzondering was (of europees) als je je level 2 al gehaald had. Dus als een groep rond een instructeur staat te luisteren dan staan de mensen mooi in een halve cirkel, met de paarden een paar meter achter hun, en de lijn op de grond (Lolita wordt dat wel vlug beu, het is erg leuk, maar mijn RB introvert verandert echt in een LB extrovert). Deze namiddag ging het in onze groep over zijwaarts van op een grotere afstand, en dan zag ik dus Louise met haar paard Mel aan het eind van de lasso (14 meter), en Mel die zijwaarts ging tot tegen de grote bal, en mits wat duwen die bal onder haar dikke buik propte, en er zijwaarts overheen ging. Fantastisch. Dat zie ik bijna overal waar ik kijk, meedenkende paarden, die zelf naar de oplossing van een probleem zoeken.
En het allerleukste is natuurlijk dat twee van de Oostvlaamse ParelliGirls gewoon mee zijn! Kim en Mieke zijn op het laatste moment nog kunnen meekomen wegens cancellation! Hoe die alles op twee dagen tijd geregeld hebben, ongelooflijk. Dus met vier Vlaamse meisjes is Belgie hier meer dan goed vertegenwoordigd. Ook Mieke die niet alleen haar echte racepaard (Titi, oftewel 'Quality Williams') meeheeft maar ook gewoon haar sulky..., nee, ze kunnen niet naast ons kijken.

Er wordt een hoop duidelijk over de Engelsen stilaan. Waarom ze altijd over het weer praten: het is namelijk ook ongelooflijk spannend! Het is niet omdat de zon nu schijnt met een blauwe lucht dat het over vijf minuten niet kan stortregenen. En ook snappen we nu waarom de Engelsen zo een groot imperium veroverd hebben: wie wil er nu in een land met zulk weer blijven wonen?
We zijn het voorbije weekend naar de tack shop getrokken, waar we rubber laarzen en lange waterdichte jassen gekocht hebben. Super mooie 'wellies' heb ik nu, met bloemenmotief. Ik heb ze het hele weekend gedragen bij de paarden, met als gevolg dat het stralend weer was en we eigenlijk verbrand zijn, daarentegen vandaag dacht ik toch maar weer mijn Ariats aan te doen, en de waterdichte jas ook maar niet meegenomen, want het was toch echt wel warm... gevolg: weeral kletsnat geregend.
Als je ons dus op foto's ziet met rare combinaties van én regenjas én zonnebril, of én laarzen én topje, dat is hier volledig normaal.
Vorige week hebben we nog preparation for long reins gedaan, bleek dat er toch véél ingredientjes goed moesten zitten eer je daadwerkelijk met twee teugels achter je paard gaat lopen. Net als bij het rijden moet je eerst alles met één teugel kunnen! Als je direct met twee teugels begint kan het snel te claustrofobisch worden voor het paard, en zit je ook continu aan zijn hoofd te corrigeren. Dat kan allemaal niet als je maar één teugel hebt...
Dan vrijdag nog Parelli Games! Big fun!! Tegen dan was Lolita enorm hengstig aan het worden, en ze heeft dit keer als vakantieliefje... Andes uitgekozen, de merrie (ja, de merrie, en dat terwijl ruin Phaedo, die wel wil dekken, toch ook beschikbaar is) van Kim. Ongelooflijk over en weer hinniken, ongerust rondrennen van zodra Andes verder weg zou gaan, erg romantisch, en het is wederzijds. Wel wat onpraktisch natuurlijk, maar een goede leerschool voor mij om met zo'n 'hormonally challenged' beest om te gaan. Maar goede reden om als groepsnaam voor ons Vlaams team op de Games 'mares in heat' te hebben... En de mares (+ Phaedo) hebben dat prima gedaan. Het was allemaal on line (was immers ook het weekonderwerp geweest). Opdrachten als (allemaal binnen één minuut uit te voeren): mens zit in stoel, één send en vier cirkels naar links (maintain gait!) voor tien punten, voor twintig punten ook nog vier naar rechts; achterwaarts tot aan eind van de lijn vanuit stoel, over tonnen springen terwijl mens vier meter verder binnen een cirkeltje moet blijven staan, op een rechte lijn laten stappen en ondertussen extreme friendly game (met stok en touw zwaaien) terwijl je naast paard of zelfs (voor twintig punten) achter het paard liep, dat soort van dingen.
Vandaag was dan de eerste dag van de liberty-week, officiele benaming: 'The truth', want wat blijft er over als je je paard niet meer aan een touw hebt? Juist ja, de waarheid over je relatie!

OK, liberty week is achter de rug, evenals een geweldig ontspannen weekend. Met de paarden grazen, gaan zwemmen, english pub life, ... En ‘The Truth’ is dat het onverwacht goed ging met de liberty vorige week, onverwacht omdat we in een weitje van ongeveer 50 op 50 meter zaten, met een tiental paarden samen, en vooral met heerlijk sappig gras. En toch werkte ook zonder halster of touw alles nog heel goed! Mijn vraag over wat ik aanmoet de met het meer extreme spelen (steigeren ed.) dat ik bij Lolita zo graag uitlok (omdat ze er veel actiever door wordt, en veel meer aan mij kleeft - draw!) werd beantwoord toen we een recent stuk film van Linda en Remmer te zien kregen. Wat Remmer zoal uithaalde van steigeren, bokken en slaan daar was Lolita braaf en knuffelig tegen. En, zo lang je het paard uit je ruimte kan houden en je je niet bedreigd voelt is er volgens Linda geen probleem - dat van die ruimte daar zal ik nog eens aan moeten werken wel :-)

By the way, dazen zitten hier nauwelijks (joepie!) maar wel van die kleine venijnige vliegjes die bij de paarden in de oren en onder de buik kruipen. Ik probeer verschillende vliegenmaskers uit voor Lolita.

En wat hier verder vooral opvalt is hoe we allemaal volledig weer kind worden. Het hele sfeertje van in een klas zitten met een upbeat lerares die ons de juiste woordjes probeert te doen zeggen, het heerlijke onnozele zoeken naar toepasselijke alliteraties bij het begin van elke weekdag (thoughtful thursday, magic monday, niet te stuiten). De simulaties, waarbij we concepten van lichaamstaal, energie en meer praktische oefeningen op elkaar uitproberen vooraleer er onze paarden mee lastig te vallen, wel, dat lijkt verdacht veel op spelen eigenlijk, eindigt vaak in lachbuien, en soms met over de grond rollen... De Parelli Games, tja, moet ik nog meer zeggen? En wat je op de foto’s niet eens ziet is hoe de teamleden die op dat moment niks doen met hun paard als licht gestoorde cheerleaders de ander aanmoedigen! Er worden massa’s punten verdiend (niet alleen met de opdrachten, maar ook voor ‘putting the relationship first’ ‘taking the time’, ‘team-manship’, ‘imagination’, ‘dancing’, ‘smiling’ enzovoort), maar aan het eind is er eigenlijk niemand die die punten nog gaat vergelijken... waren alle wedstrijden maar zo.

Mijn laatste week zit erop! Want ik typ dit op het vliegtuig naar Colorado, waar ik de Parelli-instructeursopleiding ga meedoen! Straks gaan de overgebleven Vlaamse ParelliGirls nog een week finesse cursus doen, maar voor mij houdt het op na de freestyle week (‘Riding with a Purpose’). Deze week werd tot aller tevredenheid door Jackie geleid, en haar vooropgestelde doelen voor ons waren: carrot stick riding, more fluidity & fun with group riding. Daar is ze helemaal in geslaagd! Uiteraard werden we niet zonder hoofdstel op het paard gesmeten, maar ging er een hele voorbereiding aan vooraf. Of wat had je gedacht, in het Parelliprogramma, waar veiligheid en ‘prior & proper preparation’ voorop staan? Dus eerst voorbereiden voor opzadelen, ‘pre-flight checks’, met één teugel rijden, teugel en stick, en als alles goed ging, twee sticks. Dat laatste was voor mij lang geleden, en is eigenlijk net iets meer uitdaging dan één stick, omdat je écht niet even naar de manen of de string kunt grijpen wegens geen hand meer over! Kim was ongelooflijk blij eindelijk weer eens op haar paard te mogen zitten, en ze was daarin niet alleen. Onze rijvaardigheid en fluidity werd op verschillende manieren bijgeschaafd, bv. op de ‘seatbuilders’ (eigenlijk getemde rodeosimulatoren), en ook met een ‘passenger lesson’ op je eigen paard die door iemand anders op de grond gestuurd wordt. Dat gaf mij een leuke gelegenheid eens met Titi te kunnen spelen, en ook te zien (en te voelen!) wat het gaf als Mieke met Lolita speelde, erg leuk!
Gelukkig dat mijn billen (volgens Mieke toch) wat dikker zijn geworden, dat is dan weer te wijten aan het onverwacht goede engelse eten. Echt waar, we hebben hier in verschillende pubs telkens al heel lekker gegeten. Indisch ook uiteraard, en één keer hebben ik bij de bende op de camping de ‘fish&chip night’ meegemaakt, écht in papier verpakt en druipend van de vettigheid zoals het hoort.
En nu laat ik dat alles achter... gelukkig dat ik mijn klavertje vier meeheb! Wist u dat Mieke specialiste is in het vinden van klavertjes vier? Minstens één per dag. Ze ziet het gewoon zegt ze, ‘peripheral focus’. Wij probeerden ook natuurlijk, maar ik heb er uiteindelijk maar ééntje echt zelf gevonden. Ook Schotse Shelley (er is ook een Ierse Shelley) bleek er goed in, dus aan het eind van die weken had iedereen er ongeveer eentje gekregen.
Vrijdag was er dan nog zoals gewoonlijk de samenvatting van de week, iedereen’s highlights, diploma-uitreiking, een verjaardagstaart voor Puk, en afscheid!